Rüzgar benide götür bırakma buralarda.
- Tarih: 20:00 28/10/2009 Yazan: yaşar koray gönenç
İşte öyle geldik, gidiyoruz. Bir esen yel gibi. Bir yaprak bile kımıldatamadım bu dünyadan. Bir esen yeldik belki. Ama sen yerdeki yaprak. Kıpırdamadın. Bu kadar mı düştün . Bu kadar mı umutsuzsun? Ya yele ne demeli. Bir yaprağı yerinden oynatamayacak kadar güçsüz. Ya ikisi de mutsuz.. Ya da ikisinin de kaderi aynı. Aynı ama biri yerde biri esiyor... Zannedersin ki gezen çok şanslı.. Özgür sanırsın yeli.. İstediği gibi gezen.. Esen, esen. Ey yaprak kurursun bir gün, dalından da koptun. Sevdiklerinden de.. seni bu dünyaya bağlayan sadece o dal değildir.. O büyük ağaç zannetme sadece.. Bak rüzgara, başı boş geziyor.. dolanıp duruyor etrafta. Ama sen biliyorsun yaprak. Sen bir zamanlar o dalın.O ağacın parçasıydın. O ailedendin.. Şimdi kopsan ne fark eder gerçekler değişmez ki. Başıboş rüzgar istediğini yapsın sana..İstediği yere sürüklesin seni.. Ne fark eder.. Sen de biliyorsun kuruyacaksın sararacaksın. Evet toprağa karışıp gideceksin.. Evet ama hiçbir zaman kim olduğun değişmeyecek. Toprakla arkadaş olduğunda bile. Sen bu dünyaya yaprak olarak geldin çünkü. Geri dönüş yaprak olmuş toprak olmuş ne fark eder. Evine gidecek değilmisin? Evinde huzuru bulacaksın ya.. Ne fark eder... Buldun ya kendini işte.. O zaman bak esen yele dolanıp durmakta hale biçare. Yapa yalnız.. Ama bir özgürlük kandırmacası içinde kendi kendine.. Hiç arkadaşı da yok.. Oysa yaprağa bak.. Göremiyorsun toprakla arkadaş oldu.. Ama O hep yaprak olarak yazıldı kalplere, gönüllere.. Yaşıyor tabi ki nerelerde? Esen yel bile gidemez artık oralara.. Esen yel bırak kendini kandırsın özgürlükle.. Sen yaprağa bak nasılda mesut.. Hadi rüzgar gelsene buralara da madem özgürsün.. Ama gelemezdi.. Yaprak o kadar mesuttu ki. Bu hayatında.. Rüzgar bilse o da yaprak olmak isterdi. Toprak olmak isterdi. Ama çok geç.. Sen özgürlüğü seçtin çünkü.. Her şey serbest işte..Ama bu aldatmaca içinde sen bir tutsaktan başkası değilsin. Ama rüzgar este yaprakları sürükleme olur mu? Onlar zaten dallarından kopmuşlar.. Bir eziklik var içlerinde.. İçlerindeki acıyı eserek körükleme olur mu? Sen git değirmenleri çevir.. Sen git yelkenlileri yürüt denizlerde.. Sen git polenlere yol göster. Yeni hayatlar başlasın. Bırak artık yaprağı.. Belki böyle yaparsan bir gün buluşursunuz kim bilir? Ama rüzgar üzülme sende başıboş değilsin. Sakın zannetme böyle. Sen olmasan değirmenleri kim çevirecek.. polenleri kim taşıyacak.. yelkenler fora! Kim dedirtecek? Kim? Sen ya... Sen.. İşte rüzgar bilemez kimse kıymetini bu dünyada tam olarak.. Ama bilebilir belki getireni buraya onu.. Bunca nimetler içine koyup sana görevler vereni. Şimdi rahat ol artık. Arkadaşın yaprak seni bekliyor nasıl olsa.. Hadi bekletme yaprağı da değirmenleri de, BENİ DE.................
|